Strona główna / Literatura polska / Portrety na porcelanie

Aktualności

30.05.2022

PIKNIK NA SKRAJU DROGI I INNE UTWORY z Nagrodą Nowej Fantastyki

Z przyjemnością ogłaszamy, że książka "Piknik na skraju drogi i inne utwory" Arkadija i Borisa Strugackich otrzymała Nagrodę „Nowej Fantastyki” w kategorii Wznowienie Roku.

Wywiady

04.07.2022

"Gdy ją odnajdą". Wywiad z Lią Middleton

Zapraszamy do przeczytania wywiadu z Lią Middleton. Z autorką książki "Gdy ją odnajdą" rozmawiał Bartosz Soczówka.

Posłuchaj i zobacz

01.08.2022

Rozmowa z Błażejem Torańskim

Nowy odcinek naszego podcastu to rozmowa Marcina Cichońskiego z Błażejem Torańskim, autorem książki "Kat polskich dzieci. Opowieść o Eugenii Pol".

Bestsellery

TOP 20

  1. Jestem jedną z żon Laila Shukri
  2. Sąpierz Katarzyna Puzyńska
  3. Ziobranoc, Europo Aleksander Daukszewicz, Krzysztof Daukszewicz

Portrety na porcelanie

Zofia Mossakowska

Kinga Ochnio

Non omnis moriar

...to słowa Horacego, które oznaczają: „nie wszystek umrę”. Poecie „pomnik trwalszy niż ze spiżu” wybuduje jego twórczość, która zapewni sławę i nieśmiertelność. A co po nas, zwykłych zjadaczach chleba, zostanie? Na to pytanie próbuje odpowiedzieć Zofia Mossakowska w swojej książce „Portrety na porcelanie”. Powieść składa się z rozdziałów, których tytuły to numery grobów i imiona spoczywających w danym miejscu osób. Od tych informacji zaczyna się każda, stanowiąca odrębną całość, historia.
Oto główni bohaterowie, cmentarny strażnik i młoda dziewczyna, poznają się i zaprzyjaźniają na cmentarzu. Każde ich kolejne spotkanie toczy się pomiędzy alejkami miejsca ostatecznego spoczynku. Knut, mijając kolejne groby, opowiada swojej przyjaciółce Karinie losy tych, których ciała spoczywają w miejscu, nad którym on sprawuje pieczę. Zdradza sposób, w jaki żyli, jak byli kochani, i dlaczego odeszli.
I tak, razem z pewną siebie nastolatką, poznajemy historię życia i zaskakującej śmierci dziennikarza radiowego o głosie zniewalającym kobiety, albo starszej pani i odwiedzającego ją w domu starców młodego masażysty. Bardzo wzruszająca jest historia chłopca chorego na raka i jego kuzyna czy tragicznego końca miłości pary kochanków. Opowieści o zmarłych przeplatają się z losami żywych, którzy odwiedzają groby. Poznajemy ich pragnienia, obawy, niespełnione plany.
Na ile opowieści Knuta są prawdziwe, nie sposób sprawdzić. Główni bohaterowie też mają swoje tajemnice. Jedno jest pewne: to, co po nas zostanie, oprócz pamięci, to czułość i szacunek, tak bardzo widoczny w opowiadaniach strażnika grobów. W nich obecna jest także zazdrość o to, że ktoś po śmierci emanować może jeszcze niepokojącym pięknem i mocą. „Portrety na porcelanie” to zapis ludzkich losów, bardzo różnych, których połączyło te samo miejsce spoczynku. Powieść, pomimo miejsca akcji, emanuje ciepłem.

Podlaskie Echo Katolickie, 9 marca 2005