Strona główna / Literatura polska / Nienasycenie

Aktualności

30.09.2022

Spotkanie z Tanyą Valko i Igorem Kaczmarczykiem w Warszawie

W czwartek 6 października o godz. 19:00 zapraszamy do PROM-u Kultury Saska Kępa (ul. Brukselska 23, Warszawa) na spotkanie z Tanyą Valko, autorką książki "Arabskie opowieści. Historie prawdziwe" oraz Igorem Kaczmarczykiem, autorem książki "Islamskie fatum".

Wywiady

04.07.2022

"Gdy ją odnajdą". Wywiad z Lią Middleton

Zapraszamy do przeczytania wywiadu z Lią Middleton. Z autorką książki "Gdy ją odnajdą" rozmawiał Bartosz Soczówka.

Posłuchaj i zobacz

01.08.2022

Rozmowa z Błażejem Torańskim

Nowy odcinek naszego podcastu to rozmowa Marcina Cichońskiego z Błażejem Torańskim, autorem książki "Kat polskich dzieci. Opowieść o Eugenii Pol".

Bestsellery

TOP 20

  1. Żony Konstancina Ewelina Ślotała
  2. Arabskie opowieści. Historie prawdziwe Tanya Valko
  3. Gra w ludzi Eva Minge

Nienasycenie

Stanisław Ignacy Witkiewicz

Karolina Rodzaj

Ostrzeżenie Witkaca

Stanisław Ignacy Witkiewicz dla większości pozostał autorem męczonych w szkolnych murach „Szewców”. Oprócz dramatów, o czym często się zapomina, pisał również listy, o której w „Wypominkach” prowadzi bój Joanna Siedlecka, autorka „Mahatmy Witkaca” i innych reporterskich biografii, spod jego pióra wyszedł zbiór poezji. Szokował stylem życia, Firma Portretowa „Wariata z Krupówek” nie przejmowała się opinią publiczną. Witkacy pozostawił po sobie również cztery powieści - „Pożegnanie jesieni”, „ 622 upadki Bunga”, „Narkotyki” i „Nienasycenie”.

Ostatni z wymienionych tytułów został niedawno przeniesiony na ekran, a fotosy ilustrujące książkę dodają jej smaczku i wskazują, w którą stronę podążyć może za wizją Witkaca wyobraźnia.

„Podlizywanie się najniższym gustom przeciętnej publiczności i strach przed własnymi myślami lub niechęcią danej kliki czynią z naszej literatury (z małymi wyjątkami) tę letnią wodę, od której chce się po prostu rzygać.”

Tak pisał w przedmowie. Daje to przedsmak tego, czego możemy się spodziewać rozpisanego na ponad czterysta szatańsko intrygujących stron. Treść fabularną książki, przynajmniej jej trzon stanowić ma edukacja młodzieńca o osobliwym imieniu - Genezyp Kapen. „Nienasycenie” to powieść z tych, których czytelnik, nawet, jeśli nie jest zdeklarowanym fanem Witkacego, nie może odłożyć do ostatniego zdania, chociażby wszystko się w nim przeciwko takiej literaturze buntowało.

Jeśli nawet akcja zostanie przez kogoś, co bardzo nieprawdopodobne, uznana za niewartą zainteresowania, uwaga może skupić na się językowych trikach i pełnych dwuznaczności słowotwórczych popisach. Imiona, podobnie jak w „Szewcach” stanowią o niebywałej kreatywności pisarza: wspomniany już Genezyp Kapen, Persy, Scampi, Tengier, księżna Irina („już samo jej imię miało coś z uryny, irygacji i jakiegoś rznięcia flaków czymś nieskończenie ostrym, połączonego z rykiem bólu.”), Kocmołuchowicz. Całość zaprawiona dużą dawką szaleństwa, rozbuchana, porywająca i niezapomniana.

„Nienasycenie” to nie tylko dowód nieograniczonej fantazji autora, ale i jego politycznej wizji. Wiadomo powszechnie, że targnął się na swoje życie własną brzytwą po wkroczeniu wojsk radzieckich do Polski. Jego książka - pisana przed drugą wojną światową miała być podobnie jak „Rok 1984”, „Folwark zwierzęcy” Orwella, „Bunt” Reymonta, „Wiry” Sienkiewicza, i „Dzieci” Prusa wyrazem sprzeciwu przeciwko szerzącej się na świecie groźbie komunizmu. Stanisław Ignacy Witkiewicz był pisarzem spośród wymienionych najbardziej kontrowersyjnym i nowatorskim. Wypada pogratulować przenikliwości i odetchnąć z ulgą, że koniec XX wieku różni się od przedstawionego przez autora.

O tym nie da się opowiedzieć, to trzeba przeczytać. Bo: „Literatura miała zastąpić w idealnym wymiarze męczącą różnorodność życia - przy pomocy niej można było połknąć wszystko, nie trując się i nie stając się świnią.”

2004-04-25