Strona główna

Aktualności

12.07.2019

Nominacja dla książki Sashy Marianny Salzmann!

Książka Sashy Marianny Salzmann "Poza siebie" znalazła się wsród 14 tytułów nominowanych do Literackiej Nagrody Europy Środkowej Angelus.

Wywiady

11.07.2019

"Mówimy o trylogii, na którą należy patrzeć całościowo"

Zapraszamy do przeczytania wywiadu z Piotrem Borlikiem, autorem książek "Boska proporcja", "Materiał ludzki" i "Białe kłamstwa".

Posłuchaj i zobacz

24.07.2019

Narodziny faszyzmu oczami zwykłych ludzi

Zapraszamy do obejrzenia nagrania zapowiadającego książkę "Wakacje w Trzeciej Rzeszy. Narodziny faszyzmu oczami zwykłych ludzi" Julii  Boyd.

Bestsellery

TOP 20

  1. Miłość '44. 44 prawdziwe historie powstańczej miłości Agnieszka Cubała
  2. Macho. Instrukcja obsługi Andrzej Gryżewski, Artur Górski
  3. Muszę wiedzieć Kasia Bulicz-Kasprzak

Fotogaleria

więcej »

Funky Koval. Sam przeciw wszystkim

Maciej Parowski, Bogusław Polch, Jacek Rodek

Marcin Osuch

Jak zabrali nam Kovala

Pierwsza część przygód Kovala, początkowo trochę toporna i niespójna, skokowo nabrała tempa, dojrzałości i szturmem zdobyła serca czytelników. Pozostawiła też wrażenie niedosytu. Paradoksem jest to, że (niespodziewana) druga część, najlepsza z serii, pozbawiła naszego bohatera tego, za co go pokochaliśmy.

EKSTRAKT: 100%

Druga część niespodziewana? No właśnie, pamiętajmy, że pierwsza publikacja w „Fantastyce” zakończyła się niezwykle dramatycznie, bo zamachem i śmiercią (w przekonaniu czytelników) głównych bohaterów. „Koval” był komiksem na tyle nowatorskim, że jak najbardziej prawdopodobne wydawało się zakończenie, w którym główny bohater, mimo że dobry, ginie. Jednak od pierwszego wydania albumowego ten czteroplanszowy epizod został przeniesiony na początek kolejnego tomu. Czy to dobrze? Źle? W moim odczuciu ta zmiana osłabiła końcówkę „Bez oddechu”, a w przypadku początku „Samego przeciw wszystkim” jest neutralna.
Poprzedni tom (recenzja tutaj) zakończył się wraz z zamknięciem dramatycznej akcji na Deneboli. Przyczyniła się do tego interwencja eskadry ASF pod dowództwem komandora Dupree. Niestety, nadzieje na entuzjastyczne przyjęcie „bohaterów z Deneboli” przez media, polityków i zwykłych ludzi okazały się płonne. Jeszcze przez chwilę można było mieć nadzieję, że powściągliwość i cisza medialna są spowodowane żałobą po tragicznie zmarłym prezydencie1), ale już po chwili następuje bardzo precyzyjny i skuteczny kontratak Stellar Fox. Giną naczelnik Agencji i senator Bobber, Funky i Brenda cudem uchodzą z życiem. W prasie i telewizji zaczyna się nagonka na Agencję i Kovala. Przekupiona policja mobilizuje wszystkie siły, aby dopaść poszukiwanych.
Koval ze śmiertelnie ranną Brendą docierają do tajnej bazy Universs. A tam zła passa osiąga apogeum, gdy zastępca zmarłego naczelnika podejmuje decyzję o rozwiązaniu firmy. Dzięki kruczkom prawnym (kto w połowie lat osiemdziesiątych wiedział, co to jest kontrolny pakiet akcji?) Universs zostaje uratowana, a cała nagonka przynosi odwrotny do zamierzonego skutek. Śmierć przyjaciół na DB4 i na Ziemi odmieniła Kovala. Z wyluzowanego osiłka zmienił się w samotnego mściciela. Zabija kilku drani, wykrada tajne dokumenty wrogiego Stellar Fox, nawiązuje współpracę z uczciwymi policjantami i… Okazuje się, że jednak rację miał kanalia – sekretarz prezydenta, mówiąc: „Naiwniaczki! To była gra nie na wasze głowy.” Sprawa przerosła naszych bohaterów i to właśnie świadczy o klasie „Samego wbrew wszystkim”. Świetnymi dialogami, pełnokrwistymi postaciami, dynamiczną akcją autorzy błysnęli już w poprzednim tomie. Tutaj mamy do czynienia ze scenariuszowym majstersztykiem w formie rosyjskiej matrioszki. Po akcji DB4 Funky i jego kumple myśleli, że odkryli wszystkie tajemnice Stellar Fox. Trochę się pomylili. Po samotnym rajdzie na siedzibę syndykatu nikt nie miał wątpliwości, że Rhotax i spółka zostali pozamiatani. A jednak… W strefie Evara, po rozmowie z Wielkim Planistą drolli… O przepraszam, zagalopowałem się. Wszak „Sam przeciw wszystkim” również kończy się kilka stron wcześniej niż pierwsza publikacja w „Fantastyce”. I to albumowe zakończenie „domaga się” kontynuacji dużo bardziej niż zmieniona końcówka „Bez oddechu”. A Koval? Cóż, stracił swój chłopięcy urok. Nie sypie już one-linerami, nie wali pięściami na oślep. Stał się twardym, zaciętym wojownikiem. Ale czy to ma znaczenie, skoro całość czyta się świetnie?
Komiks obok świetnie skrojonej fabuły obfituje w genialnie skonstruowane i rozrysowane epizody. Wjazd Kovala do budynku SF, rozmowa w łódce z Devro, zastępcą szefa policji, ogłoszenie mobilizacji cieszą oko, budzą emocje i zapadają mocno w pamięć.

1) Swoją drogą ten wątek (śmierć prezydenta) to ciekawie poprowadzony przykład niedopowiedzeń. Najpierw poprzedni prezydent wzywa Perrisa (naczelnika Universs) na dywanik, później jego (prezydenta) sekretarz składa mu (prezydentowi) propozycję nie do odrzucenia, a na koniec, niczym królik z kapelusza, wyskakuje nowy prezydent. Diabli wiedzą, co się stało z tym poprzednim. Zabili go? Popełnił samobójstwo?