Strona główna / Kryminał/Sensacja/Thriller / Zaginiony rękopis

Aktualności

13.09.2019

Spotkanie z Rafałem Grupińskim w Poznaniu

W czwartek 19 września o godz. 18.00 zapraszamy do Fundacji Malta (ul. Ratajczaka 44 w Poznaniu) na spotkanie z Rafałem Grupińskim, autorem książki "Polityka i kultura".

Wywiady

11.07.2019

"Mówimy o trylogii, na którą należy patrzeć całościowo"

Zapraszamy do przeczytania wywiadu z Piotrem Borlikiem, autorem książek "Boska proporcja", "Materiał ludzki" i "Białe kłamstwa".

Posłuchaj i zobacz

24.07.2019

Narodziny faszyzmu oczami zwykłych ludzi

Zapraszamy do obejrzenia nagrania zapowiadającego książkę "Wakacje w Trzeciej Rzeszy. Narodziny faszyzmu oczami zwykłych ludzi" Julii  Boyd.

Bestsellery

TOP 20

  1. Jej drugie życie Manula Kalicka
  2. Nie mam więcej pytań Gillian McAllister
  3. Wakacje w Trzeciej Rzeszy. Narodziny faszyzmu oczami zwykłych ludzi Julia Boyd

Fotogaleria

więcej »

Zaginiony rękopis

Mary Higgins Clark

Prolog
A.D. 1472

W głębokiej ciszy, w cieniach mroku spowijającego mury wiecznego miasta Rzymu, stary, przygarbiony mnich przemykał się dyskretnie do jednej z czterech sal Biblioteki Watykańskiej, zwanej Biblioteca Secreta. Znajduje się tam dwa tysiące pięćset dwadzieścia siedem rękopisów, spisanych po łacinie, po grecku i po hebrajsku. Niektóre z nich wolno udostępniać osobom z zewnątrz pod ścisłym nadzorem, innych nie udostępnia się im wcale.
Najbardziej kontrowersyjny z owych manuskryptów nazywano Pergaminem Józefa z Arymatei lub Listem Watykańskim. Przywieziony do Rzymu przez Piotra Apostoła, uważany był przez wielu za jedyny list napisany przez Chrystusa.
Ten prosty list wyrażał podziękowanie za życzliwość, jaką Józef otaczał Jezusa od czasu, kiedy po raz pierwszy usłyszał Go nauczającego w świątyni jerozolimskiej w wieku dwunastu lat. Już wtedy widział w Nim długo wyczekiwanego Mesjasza.
Kiedy syn króla Heroda odkrył, że ten niezwykle mądry i uczony chłopiec urodził się w Betlejem, rozkazał go zamordować. Usłyszawszy o tym, Józef pośpieszył do Nazaretu i za pozwoleniem rodziców wywiózł Jezusa do Egiptu, aby w świątyni Leontopolis, w dolinie Nilu, mógł bezpiecznie kontynuować nauki.
Następnych osiemnaście lat życia Jezusa Chrystusa uznaje się za stracone dla historii. Pod koniec swojej misji, w przewidywaniu, że jako ostatnią przysługę Józef zaofiaruje Mu swój własny grób, Chrystus napisał do wiernego przyjaciela list, w którym wyraża mu swą wdzięczność.
Przez całe wieki część papieży wierzyła w prawdziwość owego dokumentu, pozostali zaś uważali go za fałszywy. Watykański bibliotekarz dowiedział się niedawno, że obecny papież Sykstus IV rozważa zniszczenie listu.
W Biblioteca Secreta na mnicha czekał już pomocnik bibliotekarza. Z wyraźnym smutkiem w oczach wręczył mu pergamin.
– Robię to na polecenie Jego Eminencji kardynała del Portego. Ten święty pergamin nie może ulec zniszczeniu. Ukryjcie go dobrze w klasztorze i nie dopuśćcie, aby ktokolwiek poznał jego treść.
Mnich wziął dokument i ucałowawszy go z czcią, powierzył obszernym rękawom habitu.
List do Józefa z Arymatei pozostał w ukryciu przez następnych pięćset lat, aż do chwili, w której zaczyna się ta opowieść.

1.

Mój ojciec został zamordowany. Dzisiaj jest jego pogrzeb.
To właśnie pomyślała sobie dwudziestoośmioletnia Maria Lyons, kiedy ocknęła się z niespokojnego snu w swoim rodzinnym domu w Mahwah, miasteczku u podnóża gór Ramapo na północy stanu New Jersey. Otarłszy z twarzy łzy, usiadła powoli na łóżku, spuściła nogi na podłogę i rozejrzała się po pokoju.
Zamiast prezentu na szesnaste urodziny pozwolono jej zmienić według własnego uznania wystrój sypialni. Zdecydowała się wtedy na czerwony kolor ścian, a na narzutę, poduszki i lambrekiny wybrała tkaninę w wiśniowo-białe kwiaty. Prace domowe odrabiała zwykle nie przy biurku, tylko w wielkim wygodnym fotelu w rogu pokoju. Teraz wzrok jej padł na półkę, którą ojciec kazał powiesić nad toaletką. Trzymała tam swoje trofea sportowe z czasów licealnych, kiedy to należała do zwycięskich drużyn piłki nożnej i koszykówki. Taki był ze mnie dumny, pomyślała ze smutkiem. Kiedy skończyłam college, znowu zaproponował mi zmiany w urządzeniu pokoju, ale ja już nie miałam na to ochoty. Niech sobie nadal wygląda na pokój nastolatki.
Próbowała sobie uświadomić, że aż do tej pory naprawdę miała szczęście, gdyż swoje jedyne doświadczenie ze śmiercią w rodzinie przeżyła jako piętnastolatka, kiedy to w wieku osiemdziesięciu sześciu lat odeszła we śnie jej babcia. Chociaż naprawdę ją kochała, była wdzięczna losowi, że oszczędził staruszce licznych upokorzeń. Słabła w oczach, a tak bardzo nie lubiła być od kogoś zależna.
Maria wstała, włożyła szlafrok i zawiązała pasek wokół szczupłej talii. To jednak co innego, myślała. Ojciec nie umarł naturalną śmiercią. Został zastrzelony, kiedy czytał przy biurku, w swoim gabinecie na dole. Aż jej w ustach zaschło, kiedy wciąż na nowo zadawała sobie te same pytania. Czy mama była w pokoju, kiedy to się stało? A może przyszła później, ponieważ usłyszała strzał? Czy to możliwe, aby ona sama strzelała? O Boże, błagam, nie pozwól, aby się okazało, że tak...
Podeszła do toaletki i spojrzała w lustro. Jestem strasznie blada, myślała, sczesując do tyłu długie czarne włosy. W ciągu ostatnich kilku dni oczy zapuchły jej od ciągłego płaczu. Przez głowę przemknęła niestosowna myśl: Jak dobrze, że mam te ciemnoniebieskie oczy tatusia... Jak dobrze, że odziedziczyłam po nim wysoki wzrost... Cóż, przydało mi się to w czasach, kiedy grałam w kosza...
– Nie mogę uwierzyć, że odszedł – szepnęła, wspominając przyjęcie z okazji siedemdziesiątych urodzin ojca, obchodzonych zaledwie trzy tygodnie wcześniej.
Zaczęła odtwarzać w pamięci wydarzenia ostatnich czterech dni. W poniedziałek wieczorem została w biurze dłużej, aby opracować plan inwestycyjny dla nowego klienta. Kiedy o ósmej wróciła do swojego mieszkania w Greenwich Village, jak zwykle zadzwoniła do ojca. Wydał jej się przygnębiony. Powiedział, że mama miała okropny dzień; jej alzheimer wyraźnie postępuje. Potem, o wpół do jedenastej, coś jej kazało zadzwonić jeszcze raz, wspominała. Niepokoiła się o nich oboje.
Tata nie odbierał, więc od razu wiedziała, że coś jest nie w porządku. Maria wróciła myślą do owej niekończącej się jazdy z Greenwich Village do New Jersey. Dzwoniła do nich raz po raz przez całą drogę... Pamiętała, że skręciła na podjazd o wpół do dwunastej, a biegnąc po ciemku do drzwi, szukała na oślep klucza. Na dole paliły się wszystkie światła. Gdy tylko znalazła się w środku, poszła prosto do gabinetu.
Groza tego, co tam zastała, bezustannie wracała do niej w myślach. Ojciec leżał w poprzek biurka, głowę i ramiona miał całe we krwi. Tuż obok, w garderobie, kuliła się zakrwawiona matka, ściskając kurczowo jego pistolet.
Na jej widok zaczęła jęczeć:
– Tyle hałasu... tyle krwi...
Dostałam histerii, wspominała Maria. Kiedy zadzwoniła pod 911, mogła tylko krzyczeć: „Mój ojciec nie żyje! Ktoś go zastrzelił!”.
Policja przyjechała w ciągu kilku minut. Nigdy nie zapomni, jak patrzyli na nią i na mamę. Trzymała ojca w ramionach, więc także była cała we krwi. Podsłuchała, jak jeden z policjantów powiedział, że dotykając ojca, skaziła scenę zbrodni.
Maria uświadomiła sobie, że wpatruje się niewidzącym wzrokiem w lustro. Zerknąwszy na zegarek na toaletce, zobaczyła, że jest już wpół do ósmej. Muszę się szykować do wyjścia, pomyślała. O dziewiątej mamy być w salonie pogrzebowym. Rory już pewnie zajmuje się mamą. Rory Steiger, mocno zbudowana sześćdziesięciodwuletnia kobieta, od dwóch lat opiekowała się jej matką.
Dwadzieścia minut później, po prysznicu, z wysuszonymi włosami, Maria wróciła do sypialni i wyjęła z szafy ubranie na pogrzeb – czarno-biały żakiet i czarną spódnicę. Ludzie po śmierci w rodzinie noszą się zwykle na czarno, myślała. Pamiętała zdjęcia Jackie Kennedy w długim żałobnym welonie. O Boże, czemu to musiało się stać?
Kiedy skończyła się ubierać, podeszła do okna. Na noc zostawiła je otwarte i nocny wiatr zmarszczył zasłony. Stała tak przez chwilę, patrząc na tylne podwórko, ocienione japońskimi klonami, które ojciec posadził wiele lat temu. Wokół patio rosły begonie i niecierpki. W oddali góry Ramapo połyskiwały w słońcu zielenią i złotem. Idealny dzień pod koniec sierpnia.
Nie chcę, żeby był taki piękny, myślała Maria. Zupełnie jakby nie stało się nic strasznego, a przecież się stało. Tatuś został zamordowany, chcę, żeby było zimno, wietrznie i deszczowo. Chcę, żeby deszcz kapał na jego trumnę, żeby niebo po nim płakało.
Odszedł na zawsze.
Ogarnęło ją poczucie winy i smutek. Ten łagodny profesor college’u, który trzy lata temu tak się cieszył z przejścia na emeryturę i większość czasu spędzał na studiowaniu starych rękopisów, został brutalnie zamordowany. Kochała go całym sercem, ale niestety, w ciągu ostatniego półtora roku ich stosunki się popsuły. Wszystko przez jego romans z Lillian Stewart, która była profesorem Columbia University; samo jej istnienie odmieniło całe życie rodziny.
Maria przypomniała sobie swoje obrzydzenie, kiedy półtora roku wcześniej przyjechała do domu i zastała matkę ze zdjęciami, na których ojciec i Lillian się obejmowali. Taka była zła, kiedy uświadomiła sobie, że prawdopodobnie to się ciągnie od dłuższego czasu! Przez ostatnich pięć lat Lily wyjeżdżała z ojcem na wykopaliska do Egiptu, Grecji, Izraela i Bóg wie gdzie jeszcze. W dodatku zapraszał ją do domu na kolacje razem z innymi przyjaciółmi – Richardem, Charlesem, Albertem i Gregiem!
Gardzę tą kobietą, powiedziała sobie Maria.
Lily wyraźnie nie przeszkadzało, że ojciec był od niej o dwadzieścia lat starszy. Maria próbowała zachować się uczciwie i go zrozumieć.
Mama oddalała się od nich od lat, a ona wiedziała, jak ciężko było ojcu patrzeć na jej pogarszający się stan. Nadal jednak zdarzały się chorej lepsze dni. Tak często mówiła o tych zdjęciach! Tak bardzo ją bolało, że w życiu ojca pojawił się ktoś inny!
Nie chcę myśleć w ten sposób, powiedziała sobie Maria, odwracając się od okna. Chcę, żeby mój ojciec żył. Chcę go przeprosić za to, że zaledwie w zeszłym tygodniu zapytałam go złośliwie, czy Lilia Krokodilia sprawdziła się jako towarzyszka podróży w ich ostatniej wyprawie do Grecji.
Podeszła do biurka i przyjrzała się uważnie fotografii rodziców sprzed dziesięciu lat. Pamiętała, jak bardzo byli w sobie zakochani! Pobrali się jeszcze na studiach podyplomowych.
Ona pojawiła się na świecie dopiero po piętnastu latach.
Uśmiechnęła się leciutko, wspominając, jak matka mówiła, że wprawdzie Bóg kazał obojgu długo czekać, ale za to dał im idealne dziecko. Chyba przesadziła z tą łaskawą charakterystyką. Rodzice stanowili uderzająco przystojną parę. Pełną wdzięku i elegancji. Ona, dorastając, z pewnością nie przyciągała uwagi przechodniów. Wysoka jak tyczka grochowa, tak chuda, że niemal na granicy niedożywienia, z długą grzywą czarnych prostych włosów i za dużymi zębami (później te proporcje się wyrównały)... Ale i tak miała szczęście, bo w końcu okazała się całkiem udaną mieszanką cech obojga.
Tato, tatusiu, proszę cię, nie bądź martwy! Siedź przy stole, kiedy zejdę na śniadanie. Trzymaj w ręku filiżankę z kawą, czytaj „Timesa” albo „Wall Street Journal”. Ja porwę „Post” i przewrócę do „Szóstej Strony”, a ty spojrzysz na mnie znad okularów, dając mi do zrozumienia, jak straszną rzeczą jest marnotrawienie umysłu.
Nie chcę nic jeść, napiję się tylko kawy, zdecydowała Maria, idąc korytarzem w stronę schodów. Przystanęła na najwyższym stopniu, nasłuchując, ale z połączonych pokojów, gdzie spały matka i Rory, nie dobiegał żaden dźwięk. Mam nadzieję, że już są na dole, pomyślała.
W pokoju śniadaniowym nie było po nich śladu, więc poszła do kuchni, gdzie zastała Betty Pierce, gospodynię.
– Mario, twoja matka nic nie zjadła. Chciała iść do gabinetu. Nie sądzę, żeby ci się spodobało to, co na siebie włożyła, ale się uparła. To ten niebieskozielony lniany kostium, który kupiłaś jej na Dzień Matki.
Maria zastanowiła się nad interwencją, ale zaraz zadała sobie pytanie: A co to za różnica, na miłość boską? Zabrała kawę, którą Betty jej nalała, i zaniosła ją do gabinetu. Zastała tam wyraźnie zdenerwowaną Rory. Na nieme pytanie Marii wskazała jej drzwi garderoby.
– Nie pozwoliła mi zostawić otwartych drzwi. Ani zostać razem z nią w środku.
Maria zapukała lekko i powoli uchyliła drzwi, szepcząc imię matki. Dziwne, ale czasem lepiej reagowała, kiedy Maria zwracała się do niej po imieniu, a nie „mamo”.
– Chodź, Kathleen, już czas na herbatę i bułeczkę z cynamonem.
Kathleen Lyons siedziała na podłodze, na drugim końcu obszernej garderoby z półkami po obu stronach, obejmując się ramionami. Głowę przyciskała do piersi, jakby w oczekiwaniu ciosu. Oczy miała zamknięte, a twarz w znacznej części zasłoniętą falującymi siwymi włosami. Maria uklękła przy niej i objęła ją mocno, kołysząc w ramionach jak dziecko.
– Tyle hałasu... Tyle krwi... – szeptała matka, powtarzając to samo, co tuż po morderstwie. Ale potem pozwoliła Marii pomóc sobie wstać i odgarnąć z pięknej twarzy falę włosów. Maria znów sobie uświadomiła, że chociaż jej matka była tylko o kilka miesięcy młodsza od ojca, wcale nie wyglądałaby na swój wiek, gdyby nie ten szczególny, ostrożny sposób poruszania się – zupełnie jakby lada moment miała spaść w przepaść.
Wyprowadzając matkę z gabinetu, Maria nie zauważyła wrogiego spojrzenia Rory Steiger ani złośliwego uśmieszku, na jaki opiekunka sobie pozwoliła.
No, już niedługo tego więzienia, pomyślała Rory.

2.

Detektyw Simon Benet z biura prokuratora okręgu Bergen wyglądał na człowieka, który dużo czasu spędza na powietrzu. Miał czterdzieści parę lat, przerzedzone rudawe włosy i rumianą twarz. Marynarka od jego garnituru zawsze nosiła ślady zagnieceń, ponieważ gdy tylko nie musiał mieć jej na sobie, rzucał ją beztrosko na krzesło albo tylne siedzenie samochodu.
Służbowa partnerka Beneta, detektyw Rita Rodriguez, była zadbaną Latynoską pod czterdziestkę, o stylowo ostrzyżonych krótkich brązowych włosach. Zawsze nieskazitelnie ubrana, stanowiła jawne przeciwieństwo swojego kolegi. W gruncie rzeczy razem tworzyli pierwszorzędny zespół, któremu właśnie przydzielono śledztwo w sprawie morderstwa Jonathana Lyonsa.
To oni w piątek rano przybyli pierwsi do sali pogrzebowej. Zgodnie z teorią, że sprawca zbrodni może pojawić się na ceremonii, aby przyjrzeć się ofierze, oboje detektywi pilnie wypatrywali kogoś, kto nadawałby się na potencjalnego podejrzanego. Wcześniej przestudiowali zdjęcia skazańców na zwolnieniu warunkowym, zamieszanych we włamania w okolicznych miejscowościach.
Każdy, kto przeżył tego rodzaju dzień, wie, jak to wygląda, myślała Rodriguez. Chociaż w nekrologach wyrażono prośbę, aby zamiast wiązanek i wieńców złożyć datek na rzecz miejscowego szpitala, w sali i tak było pełno kwiatów.
Sala zaczęła się zapełniać znacznie przed dziewiątą. Detektywi wiedzieli, że niektórzy ludzie przychodzą na pogrzeby z niezdrowej ciekawości – Rodriguez potrafiła natychmiast takich rozpoznać. Wystawali przy trumnie o wiele za długo, wypatrując u zmarłego jakiegokolwiek śladu śmiertelnej traumy. Ale Jonathan Lyons miał spokojny wyraz twarzy, a wszelkie zasinienia zniknęły pod warstwą kosmetyków, zastosowanych przez fachowców z zakładu pogrzebowego.
Przez ostatnie dni Benet i Rodriguez wydzwaniali do drzwi sąsiadów Lyonsów w nadziei, że ktoś coś słyszał albo zauważył kogoś wybiegającego z domu po odgłosie strzału. Śledztwo jednak nic nie wykazało. Najbliżsi sąsiedzi przebywali w tym czasie na urlopie, a nikt inny nie słyszał ani nie widział nic niezwykłego.
Maria podała im nazwiska najbliższych znajomych ojca, takich, którym mógł się zwierzyć z ewentualnych problemów.
– Richard Callahan, Charles Michaelson, Albert West i Greg Pearson wyjeżdżali z ojcem na wszystkie wyprawy archeologiczne w ciągu ostatnich sześciu lat. Wszyscy raz na miesiąc spotykali się w naszym domu na wspólnej kolacji. Richard jest profesorem biblistyki na Fordham University, Charles i Albert także są profesorami, a Greg przedsiębiorcą, którego firma odnosi sukcesy w dziedzinie programów komputerowych. – Na koniec, nie kryjąc gniewu, wymieniła nazwisko Lillian Stewart, kochanki ojca.
Z tymi wszystkimi osobami detektywi zamierzali się spotkać i umówić na przesłuchanie. Benet poprosił opiekunkę pani Lyons, Rory Steiger, aby podpowiadała im, kto jest kim, w miarę jak żałobnicy zaczną napływać.
Za dwadzieścia dziewiąta weszły na salę Maria, jej matka i Rory. Mimo że w ostatnich dniach detektywi już dwa razy odwiedzili je w domu, Kathleen Lyons patrzyła na nich pustym wzrokiem. Maria skinęła im głową, po czym stanęła przy trumnie, aby witać się z tymi, którzy oddali już hołd zmarłemu.
Detektywi zajęli miejsce w pobliżu, tak żeby wyraźnie widzieć ich twarze podczas rozmowy z Marią. Wkrótce przyłączyła się do nich Rory, która wcześniej usadowiła swą podopieczną w pierwszym rzędzie. Ubrana w skromną suknię w czarno-biały deseń, z siwiejącymi włosami upiętymi z tyłu w kok, stanęła za plecami detektywów, starając się nie okazywać zdenerwowania faktem, że musi im asystować. Nie mogła przestać myśleć, że dwa lata temu przyjęła tę posadę wyłącznie ze względu na Joego Pecka, sześćdziesięciopięcioletniego wdowca, który mieszkał w tym samym kompleksie manhattańskich apartamentowców co ona, przy Upper West Side.
W tym czasie regularnie wychodziła z nim na kolację. Joe, emerytowany strażak, posiadacz domu na Florydzie, zwierzał jej się, jak bardzo czuje się samotny po śmierci żony, a Rory żywiła nadzieję, że w końcu się oświadczy. Pewnego dnia jednak Joe oznajmił, że wprawdzie te okazjonalne randki dawały mu wiele radości, ale teraz poznał inną kobietę, która zgodziła się z nim zamieszkać.
Tamtego wieczoru zła i zawiedziona Rory opowiedziała swojej najlepszej przyjaciółce Rose przy kolacji, że zaproponowano jej posadę w New Jersey, a ona zamierza ją przyjąć.
– Płacą dobrze. Niestety, będę tam uziemiona od poniedziałku do piątku, ale nie widzę powodu, aby pędzić codziennie po pracy do domu w nadziei, że może Joe zadzwoni.
Nigdy w życiu nie sądziłam, że ta posada doprowadzi mnie do czegoś takiego, myślała z goryczą, gdy nagle zauważyła dwóch panów pod siedemdziesiątkę.
– Przyjrzyjcie się tym dwóm – szepnęła detektywom – to są specjaliści z dziedziny profesora Lyonsa. Odwiedzali go w domu mniej więcej raz na miesiąc i wiem, że często rozmawiali z nim przez telefon. Ten wyższy to profesor Charles Michaelson, a drugi – doktor Albert West.
Minutę później pociągnęła Beneta za rękaw.
– Idą Callahan i Pearson. Jest z nimi ta kobieta.
Maria, widząc, kto nadchodzi, otworzyła szeroko oczy. Nie sądziłam, że Lilia Krokodilia ośmieli się tu pokazać, pomyślała, chociaż musiała przyznać, że Lillian Stewart wygląda bardzo atrakcyjnie. Miała kasztanowe włosy i szeroko rozstawione brązowe oczy, a na sobie jasnoszary lniany kostium z białym kołnierzykiem. Ciekawe, jak długo buszowała po butikach, zanim go znalazła, zastanawiała się Maria. To wprost idealny strój żałobny dla kochanki.
Właśnie tego rodzaju uwagi pod jej adresem wygłaszałam do ojca, myślała z poczuciem winy. I pytałam go, czy Lillian na wykopaliskach też nosi te swoje wysokie szpile. Udając, że jej nie widzi, Maria wymieniła uścisk dłoni z Gregiem Pearsonem i Richardem Callahanem.
– Nie najlepszy dzień, co? – zagadnęła ich.
Żal, który dostrzegła w ich oczach, odczuła jako pociechę. Wiedziała, jak bardzo cenili sobie przyjaźń jej ojca. Obaj trzydziestoparoletni panowie byli zagorzałymi archeologami amatorami, ale nie mogli się bardziej od siebie różnić. Richard szczupły, wzrostu ponad metr osiemdziesiąt, ze szpakowatą gęstą czupryną, miał ogromne poczucie humoru. Spędził rok w seminarium duchownym i nie wykluczał, że jeszcze tam wróci. Mieszkał w pobliżu Fordham University, gdzie wykładał.
Greg dorównywał jej wzrostem, jeśli była w butach na obcasach. Brązowe włosy miał krótko przystrzyżone, szarozielone oczy dominowały w twarzy. Maria zastanawiała się, czy mimo znacznych sukcesów w biznesie Greg nie cierpi na wrodzoną nieśmiałość. Być może z tego właśnie powodu tak lubił towarzystwo ojca – uroczego gawędziarza.
Umówiła się z nim kilka razy na wieczór, ale nie chcąc, żeby ta znajomość przybrała charakter romansowy, do czego, jak się obawiała, Greg zmierzał, dała mu w końcu do zrozumienia, że spotyka się z kimś innym. Od tej pory już nigdy nie zaproponował jej randki.
Obaj mężczyźni uklękli na chwilę przy trumnie.
– Nie będzie już wieczornego słuchania opowieści – szepnęła im, kiedy wstali.
– To wprost nie do uwierzenia – mruknęła Lily.
Jako następni podeszli Albert West i Charles Michaelson.
– Mario, tak mi przykro – rzekł Albert. – Nie mogę uwierzyć, tak nagle się to stało...
– Wiem, wiem. – Spojrzała na czterech najbliższych przyjaciół ojca. – Czy policja już rozmawiała z którymś z was? Musiałam im podać spis bliskich znajomych i oczywiście wszystkich was tam umieściłam. – Obróciła się do Lily. – Chyba nie muszę dodawać, że jest tam i twoje nazwisko.
Czy rzeczywiście w twarzy jednego z nich coś się zmieniło? Nie mogła być tego pewna, bo właśnie w tej samej chwili wszedł mistrz ceremonii i poprosił zebranych, aby podchodzili do trumny na ostatnie pożegnanie, a następnie udali się do samochodów: czas jechać do kościoła.
Maria poczekała z matką, aż wszyscy wyjdą. Poczuła pewną ulgę, że Lily wykazała dość przyzwoitości, by nie dotykać ciała. Najchętniej podstawiłaby jej nogę, gdyby próbowała go po­­całować.
Matka wydawała się kompletnie nieświadoma tego, co się dzieje. Kiedy Maria podprowadziła ją do trumny, Kathleen popatrzyła tępym wzrokiem na martwego męża i powiedziała:
– Dobrze, że umyli mu twarz. Tyle hałasu... Tyle krwi...
Maria przekazała matkę pod opiekę Rory, a sama stanęła przy trumnie. Tatusiu, powinieneś mieć przed sobą jeszcze co najmniej dwadzieścia lat życia. Ten, kto ci to zrobił, musi za to zapłacić.
Przyłożyła policzek do jego twarzy i od razu tego pożałowała. To twarde, zimne ciało było już tylko przedmiotem, a nie jej ojcem.
Prostując się, szepnęła:
– Będę się dobrze opiekować mamą, przyrzekam ci to.
(…)