Strona główna / Kryminał/Sensacja/Thriller / Jedenaście godzin

Aktualności

05.07.2022

Spotkanie z Piotrem Borlikiem w Gdańsku

W poniedziałek 18 lipca o godz. 18:00 zapraszamy do Nadbałtyckiego Centrum Kultury (ul. Korzenna 33/35, Gdańsk) na spotkanie z Piotrem Borlikiem, autorem książki "Labirynt".

Wywiady

04.07.2022

"Gdy ją odnajdą". Wywiad z Lią Middleton

Zapraszamy do przeczytania wywiadu z Lią Middleton. Z autorką książki "Gdy ją odnajdą" rozmawiał Bartosz Soczówka.

Posłuchaj i zobacz

04.07.2022

Rozmowa z Marcinem Margielewskim

Nowy odcinek naszego podcastu to rozmowa Justyny Dżbik-Kluge z Marcinem Margielewskim, autorem książki "Wyrwana z piekła talibów".

Bestsellery

TOP 20

  1. Żadanica Katarzyna Puzyńska
  2. Wyrwana z piekła talibów Marcin Margielewski
  3. Arabska zdrajczyni Tanya Valko

Jedenaście godzin

Paullina Simons

11.45

     Didi Wood wysiadła z samochodu i właśnie szła do centrum handlowego, gdy jej wielki brzuch napiął się niczym twarda piłka do koszykówki. Dziewiąty miesiąc ciąży dawał się we znaki - Didi skrzywiła się i zwolniła kroku, prawie stając; ten skurcz był wyjątkowo mocny. Oparła się o drzwiczki auta, jedną ręką masując brzuch, drugą otarła pot z czoła. Może jednak nie powinna się wybierać po zakupy, ale parę dni temu obiecała Amandzie klocki z alfabetem, a chciała dotrzymać słowa. Poza tym potrzebowała nowego kremu do twarzy.
     Didi pomyślała, że chłodne, klimatyzowane sklepy są dziś dla niej idealnym miejscem. Nad Dallas nadciągnęła fala upałów, nazywana tu latem i kobieta zastanawiała się, czyby nie pojechać jednak do biura Richa, aby czas pozostały do ich wspólnego lunchu spędzić na kanapce w gabinecie męża, ale postanowiła zostać. Nic jej nie będzie, w końcu to tylko godzina.
     Nie mogła się doczekać chwili, kiedy się znajdzie w budynku. Już gdy wychodziła z domu na wizytę u lekarza, temperatura przekroczyła trzydzieści stopni. A w radiu ostrzegano przed wychodzeniem na powietrze - zwłaszcza staruszki, dzieci i kobiety w takim stanie jak Didi.
     Spocona, poczłapała ociężale do szklanych drzwi centrum handlowego NorthPark.
     U Dillarda firma Estée Lauder przygotowała dla niej specjalną ofertę. Didi bynajmniej nie potrzebowała kolejnych kosmetyków, ale czyż można się oprzeć upominkowi z wielkiego sklepu? Zaproponowano jej gęsty, czarny tusz do powiek, dwie szminki, których odcień wcale jej nie zachwycał, próbkę perfum, kieszonkową szczotkę do włosów, jakiś krem do rąk oraz kosmetyczkę. Właśnie kosmetyczki potrzebowała.
     Upominek dostawało się za darmo - przy zakupie powyżej 17,50 dolara.
     Didi pomyślała, że Estée Lauder nie gra uczciwie. Żaden ich produkt nie kosztował 17,50. Och, było mnóstwo rzeczy po piętnaście dolarów: od szminek - po kredki do oczu i tusze do rzęs. Oczywiście, równie wiele produktów po trzydzieści, pięćdziesiąt czy siedemdziesiąt dwa dolary. Ale nic za 17,50.
     Żeby dostać upominek, Didi wydała sto osiem dolarów i siedemdziesiąt pięć centów - plus podatek. Kupiła buteleczkę kremu Fruition, różową szminkę na wiosnę, choć był lipiec, i zielonkawoniebieską kredkę do swoich piwnych oczu. Czekając przy kasie, poczuła, jak brzuch znowu się napina. Przytrzymała się lady.
     - Och! - odezwała się ekspedientka. - Już blisko finisz?Didi z trudem skinęła głową.
     - Kiedy poród?
     Skurcz przeszedł i Didi zerknęła na zegarek.
     - Za jakieś dwie godziny - odrzekła lekko. Widząc przerażenie na ładnej buzi dziewczyny, dodała: - Żartowałam. Pewnie nie ma pani dzieci? Za dwa tygodnie.
     Tamta odetchnęła z ulgą i uśmiechnęła się do klientki.
     - Ufff... Zgadła pani, nie mam dzieci. Nie śpieszy mi się do tego. Chyba pani nie rodzi? - upewniła się z nerwowym chichotem.
     - Nie, skąd - uspokoiła ją Didi pogodnym tonem, choć wcale nie czuła się tak pewnie i w duchu popędzała dziewczynę, żeby się pośpieszyła przy tej kasie. Wybierała się jeszcze do sklepu FAO Schwarz.
     - To tylko skurcze przepowiadające. Bolesne, ale gdzie im do prawdziwych. Niech mi pani wierzy, nie umywają się do prawdziwych.
     Dziewczyna roześmiała się nerwowo.
     - Rany, chyba nigdy nie zdecyduję się na dzieci. To wszystko takie przerażające: poród, sama ciąża. - Podała jej paragon.
     - Nie jest tak źle - odparła Didi, podpisując rachunek. - Naprawdę, to wcale nie takie straszne. Błyskawicznie się zapomina.
     - Nie wierzę.
     - Naprawdę, zapomina się natychmiast. Trzeba. Inaczej żadna z nas nie zdecydowałaby się na kolejne dziecko.
     - Coś w tym jest - przyznała ekspedientka, przyglądając się twarzy Didi. - Ma pani śliczną cerę. Używa pani jakiegoś podkładu?
     Didi podsunęła jej podpisany rachunek i sięgnęła po kosmetyczkę, której dziewczyna nie podała.
     - To chyba już wszystko. Dziękuję. Mogę dostać moje rzeczy?
     - Naturalnie. - Ekspedientka podała jej torbę. - Powodzenia.
     Didi odpowiedziała uśmiechem.
     - Miłego dnia.

*

     W sklepie FAO Schwarz sprzedawczyni o wyglądzie matrony komplementowała żółtą sukienkę Didi bez rękawów.
     - Kupiłam w Banana Republic.
     - Nie wiedziałam, że mają tam ubrania dla ciężarnych - zdziwiła się sprzedawczyni.
     - Nie mają. To największy rozmiar.
     Nienawidziła określenia "największy rozmiar", ale nie zamierzała też wstydzić się swych gabarytów. Kobieta podała jej torby.
     - Poradzi sobie pani? - zatroszczyła się. - Są dość ciężkie.
     - Nic mi nie będzie - uspokoiła ją Didi. - Mam do przejścia tylko parę kroków.
     Cieszyła się, że w NorthPark nie było takiego ruchu jak na przykład w soboty. Nie chciałaby się przedzierać przez tłumy obładowana torbami i do tego z brzuchem.
     W sklepie Coach kupiła sobie nową skórzaną torebkę: brązową, średniej wielkości, przecenioną ze stu dwudziestu dolarów na sześćdziesiąt. Zaoszczędziwszy sześćdziesiąt dolarów, poczuła się rozgrzeszona i wzięła do kompletu nowy portfel.
     - Na kiedy ma pani termin? - spytała ekspedientka, pomagając jej pozbierać paczki.
     - Za dwa tygodnie - odrzekła Didi, kładąc ręce na brzuchu.
     Musiała usiąść, gdyż dziecko napierało na dół miednicy. Nie ma mowy, on albo ona musi jeszcze tam zostać przynajmniej dwa tygodnie. W następny weekend Didi i Rich wybierali się nad jezioro Texoma w Oklahomie.
     - Zna już pani płeć?
     Pokręciła głową.
     - Chcemy mieć niespodziankę.
     - Podziwiam - odpowiedziała kobieta. - Ja nie wytrzymałam. Chciałam znać płeć mojej dwójki jeszcze przed ich przyjściem na świat. Mam dwóch chłopców.
     Didi uśmiechnęła się, podpisując wydruk z rachunku American Express.
     - To miłe. My mamy dwie dziewczynki. Cieszy się pani, że ma synów?
     - Bardzo - zapewniła ją ekspedientka. I nim Didi zdążyła coś wtrącić, dodała: - Kochane maluchy, ale marzyła mi się córeczka. Mąż się nie zgodził. A gdybyśmy musieli próbować przez dziesięć lat? Dwóch chłopców to wystarczająca liczba. A ja nie będę się z nim sprzeczać, w końcu to on nas utrzymuje. Pracuję tylko po to, żeby dorobić na wakacje i takie przyjemności, rozumie pani.
     Didi uśmiechnęła się i współczująco pokiwała głową.
     - Chcielibyśmy, żeby to był chłopiec - przyznała. - Ale to bez znaczenia. Niezależnie od płci maleństwa, na tym koniec.
     - I tak trzymać! - poparła ją sprzedawczyni.
     Didi parsknęła śmiechem.
     - Pewnie chłopcy są cudowni.
     - Nie, to istne potwory. Pięcio- i siedmiolatek. Diablęta w ludzkiej skórze!
     Kiedy Didi wychodziła ze sklepu, poczuła słodką, rozkoszną woń. Spojrzała na zegarek: dwadzieścia po dwunastej. Czterdzieści minut do lunchu z Richem. Przypomniała sobie wczorajszą kłótnię i westchnęła. Nie. Co prawda spotykają się za czterdzieści minut, ale to nie znaczy, że już wtedy coś zje. Zacznie się od kontynuacji sprzeczki, wyrzutów i przeprosin, a dopiero potem zamówią i dostaną jedzenie. Podejrzewała, że minie półtorej godziny, nim lunch wjedzie na stół. Tyle nie wytrzyma. Miała ochotę coś zjeść - i to w przyjemnej atmosferze. Słodki precel idealnie spełniał te warunki.
     Skierowała się w stronę stoiska Freshens Yogurt, gdzie sprzedawano również precle. Wiedziała, że może się przemieszczać tylko na dwa sposoby: wolno i bardzo wolno. Dźwigając ciężar piętnastokilogramowego brzucha i toreb pełnych zakupów od Dilliarda, FAO Schwarza i Coacha, miała wrażenie, że toczy się wyłącznie siłą rozpędu, dzięki której ciała, raz puszczone w ruch, dalej się poruszają. Żałowała, że nie jest teraz przedmiotem w stanie spoczynku.
     - Mogę prosić migdałowy precel? - zwróciła się do nastolatka za kontuarem. Słowa padały cicho, przerywane zadyszką.
     - Oczywiście. Czy życzy sobie pani z polewą? - zapytał.
     - Nie, sam precel. Albo dwa - dorzuciła po sekundzie. - I wodę.
     - Jeden precel dla mamy, drugi dla dziecka - rozległ się obok niej głos.
     Obejrzała się w prawo i stanęła twarzą w twarz z młodym mężczyzną, który uśmiechał się szeroko, przyjaźnie. Odpowiedziała tym samym, ale w wyrazie jego twarzy było coś, co sprawiło, że jej uśmiech przygasł. Nieoczekiwanie ścisnęło ją w dołku, zupełnie jak wiele lat temu - kiedy, jako nastolatka, spotykała przystojnego chłopaka i na chwilę przestawało jej bić serce.
     Lecz ścisnęło ją w dołku nie dlatego, że ów mężczyzna był przystojny, a serce na moment przestało bić nie dlatego, że zrobił na niej wrażenie. Stało się tak, ponieważ spoglądał na nią z serdecznym uśmiechem starego znajomego, tymczasem Didi z całą pewnością pierwszy raz widziała go na oczy.
     I miał w sobie coś dziwnego, choć nie potrafiła określić, na czym to polega.
     W końcu jednak skinęła mu głową.
     - Nie - odrzekła. - Jeden dla mnie, drugi dla męża. Dziecko i tak nie może narzekać na brak jedzenia.
     - Ale takie maluchy mają wilczy apetyt - zauważył nieznajomy. - Żona niedawno urodziła synka.
     - Jak miło - ucięła, odwracając się od niego. - Gratuluję.
     - Wie już pani, czy to chłopiec czy dziewczynka? - spytał chłopak zza lady, podając jej białą papierową torebkę z preclami.
     - Nie, to bez znaczenia - Didi uchyliła się od odpowiedzi.
     - Tylko tak się mówi - odezwał się ten przyjacielski mężczyzna za jej plecami. - Ale to przecież ma olbrzymie znaczenie. Wszyscy chcemy, by urodziło się dziecko wymarzonej płci.
     - Wcale nie - odpowiedziała pragnąc, by przestał ją nagabywać. - Najważniejsze, żeby było zdrowe.
     Popatrzyła na niego kątem oka. Zbliżał się do trzydziestki, był starannie ogolony, schludnie ubrany, szczupły, średniego wzrostu. Ciemny blondyn, dobrze ostrzyżone, krótkie włosy. Zielonkawe albo niebieskie oczy - w sztucznym świetle Didi nie miała pewności, a wolała aż tak dokładnie mu się nie przyglądać. Na białą koszulę zarzucił granatową, nylonową lekką kurtkę - wiatrówkę. Całkiem przystojny.
     - Ale mąż na pewno marzy o synu - podjął.
     Nie wie przecież, że mam męża, pomyślała Didi, lecz zaraz sobie uprzytomniła, jak sama mówiła, iż jeden precel jest dla męża. Ze-złościła się na siebie.
     Dlaczego tak nieprzyjemnie go traktuję? - skarciła się w duchu. Nie dość, że niegrzecznie, to nie po chrześcijańsku.
     - Mąż na pewno marzy o synu - powtórzył tym samym tonem.
     - Nawet jeśli, to głośno się nie przyznaje - odparła szybko Didi.
     Wyjęła trzy dolary i zapłaciła za ciastka.
     Wypiła duży łyk wody i oddała sprzedawcy kubeczek. Nie miała już jak go nieść. Wrzuciwszy resztę do portmonetki, odezwała się przyjaźnie:
     - Miłego dnia.
     - Nawzajem - odrzekł chłopak za ladą.
     Wyszła ze sklepu, a mężczyzna za nią. Didi usiłowała przyśpieszyć kroku, lecz nie mogła. Zrównał się z nią i spytał:
     - Pomóc pani nieść te torby? Wyglądają na ciężkie.
     Ponownie spróbowała iść szybciej. Czyżby wyglądała, jakby się słaniała?
     - Nie, wcale nie są takie ciężkie - uspokoiła jego i siebie. - Ale dziękuję. Miłego dnia, do widzenia.
     - Na pewno? Chętnie pomogę. I tak nie jestem szczególnie zajęty. Słowo.
     Próbowała mu się nie przyglądać; jej serce ściskał niepokój. Nie, skarciła się w duchu, zachowuje się jak histeryczka.
     Zauważyła sklep Warner Bros.
     - Poradzę sobie - zapewniła i odsunęła się od mężczyzny. - Ale dziękuję za troskę.
     Nie oglądając się, ruszyła do sklepu, lecz lęk nie ustępował.
     Przeszła do działu dziecięcego. Odstawiła torby, nadgryzła precel i zaczęła się rozglądać.
     Nagle straciła ochotę na zakupy i jedzenie. Postanowiła zadzwonić do Richa i wyjęła z torebki telefon komórkowy. Aparat był uszkodzony, brakowało klawisza z siódemką, który wygryzła mała Reenie w czasie jednej z weekendowych podróży nad jezioro Texoma. Czas kupić nowy.
     Co takiego - oprócz szerokiego uśmiechu - uderzyło ją u tego mężczyzny? Zachowywał się, jakby doskonale znał Didi, ale nie to wzbudziło jej podejrzliwość. Coś innego. Miała ochotę się przeżegnać.
     - Co cię opętało? - szepnęła do siebie, uważnie się przyglądając bluzkom. - Dlaczego jesteś taka podejrzliwa? Przecież on tylko chciał ci pomóc.
     Mąż nie odbierał. Jak zwykle. Odezwała się automatyczna sekretarka.
     - To ja - powiedziała Didi po sygnale. - Dzwonię z centrum handlowego, liczyłam, że może uda nam się wcześniej spotkać. - Umilkła, walcząc z pokusą, by się nie obejrzeć. - Nieważne. Spotkamy się o pierwszej, tak jak się umawialiśmy. Pa!
     Wzięła bluzki dla dziewczynek i skierowała się do kas. Natychmiast go zauważyła. Stał przy zegarkach z Tweetym. Wyglądał, jakby zupełnie o niej zapomniał.
     Przy kasie Didi wyjęła gotówkę, żeby szybciej skończyć transakcję.
     - Spójrz, Linda! - zawołała kasjerka do koleżanki. - To się nazywa ciąża - zwróciła się do klientki.
     - Owszem - odparła Didi, starając się mile uśmiechnąć. - Bardzo się śpieszę, więc...
     Położyła na blacie dwie dwudziestki, ale pieniądze nie zrobiły wrażenia na dziewczynie.
     - Na kiedy ma pani termin? - spytała Linda, ciepło patrząc na Didi.
     - Za parę tygodni.
     Przygryzła wargę. Kasjerka chyba z premedytacją tak wolno przesuwała czytnikiem po koszulkach. Didi najchętniej wyszłaby, nie płacąc, ale nie chciała, żeby mężczyzna sobie pomyślał, że jest zdenerwowana albo że się śpieszy. Niech mu się wydaje, że również o nim zapomniała.
     - Wie już pani, czy to chłopiec, czy dziewczynka? - dociekała Linda.
     - Nie mam pojęcia.
     - I nie chce pani wiedzieć?
     - Nie, niezbyt.
     Didi zaczęła stukać w blat, ale miała krótkie paznokcie i nie udało jej się osiągnąć zamierzonego efektu.
     - Ja chyba nie wytrzymałabym z ciekawości - ciągnęła Linda.
     Didi tak daleko posunęła banknoty, że sfrunęły na podłogę.
     - Pani pieniądze! - zawołała dziewczyna przy kasie i z niewyjaśnionych powodów bardzo ją to rozbawiło. Linda też zaczęła chichotać. Didi próbowała się uśmiechnąć.
     Nagle poczuła, że ktoś za nią staje i ogarnął ją strach.
     Zmusiła się, by spojrzeć za siebie. Starszy, siwy mężczyzna w garniturze uprzejmie skinął jej głową. Młody człowiek w nylonowej kurtce nadal stał przy Tweetym. Didi od razu ulżyło, skarciła się za swoją głupotę.
     Linda podeszła obsłużyć starszego klienta, kasjerka Didi szukała torebki na koszulki.
     - Płaci pani dwadzieścia osiem siedemnaście - oznajmiła pogodnie. - Dała mi pani dwudziestkę?
     - Przepraszam, ale dwie dwudziestki spadły mi na podłogę, jeśli to nie byłby kłopot...
     - Skądże. Dwie dwudziestki.
     Dziewczyna schyliła się i podniosła banknoty. Wystukała na kasie czterdzieści.
     - Należy się pani jedenaście, osiemdziesiąt trzy - powiedziała, wyjmując pieniądze z szufladki. - Tak jest do dwudziestu dziewięciu - odliczała, podając Didi bilon i banknoty. - Trzydzieści. Dwie piątki to czterdzieści.
     Didi nie zapanowała nad sobą i wyrwała jej pieniądze.
     - Dziękuję. Miłego dnia!
     - Nawzajem. Powodzenia przy porodzie i w ogóle! - krzyknęła jeszcze za nią kasjerka.
     Didi tylko się skrzywiła.
     Wyszła ze sklepu Warner Bros, sama nie wiedząc, co robić. Rozejrzała się wkoło. Mężczyzny ani widu, ani słychu.
     Może wrócić do samochodu? Tak, to najlepsze rozwiązanie. Nie, chwileczkę. Musi jeszcze wpaść na moment do sklepu z bielizną Victoria's Secret.
     Zerknęła przez ramię, upewniając się, czy tamten jej nie śledzi.
     Co mnie opętało? - pomyślała. Przecież sprawiał wrażenie zupełnie normalnego, miłego faceta.
     Parę dni temu wraz z przyjaciółką robiła zakupy w centrum handlowym Collin Creek i tam bardzo podobny mężczyzna zaproponował jej pomoc w dźwiganiu zakupów. Właściwie nawet nie zaproponował, po prostu wziął torby ze słowami: "Zaniosę je pani". Didi podziękowała mu, wsiadła do samochodu i razem z Penny pojechały do kina. Padało i przyjaciółka była pod wrażeniem miłego gestu nieznajomego.
     To wspomnienie podniosło Didi na duchu. Weszła do sklepu.
     - Dzień dobry, czym mogę służyć?
     Zbliżyła się do niej ładna, szczupła ekspedientka. W ciąży Didi zawsze dostrzegała szczupłość innych kobiet. Zwłaszcza w sklepie z bielizną. Czuła się niewyraźnie, ilekroć musiała prosić o peniuar czy komplet w największym rozmiarze. Sprzedawczynie zazwyczaj musiały przynosić je z zaplecza. Czasem oddelegowywały do tego koleżanki, prosząc donośnym głosem:
     - Janice, mogłabyś sprawdzić, czy mamy jeszcze duże rozmiary tego czerwonego satynowego kompletu?
     Zadowolona, że w sklepie nie było innych klientek, Didi poprosiła o coś seksownego z jedwabiu na pobyt w szpitalu.
     - Mam coś, co idealnie się dla pani nada - oznajmiła ekspedientka. - Kiedy pani rodzi?
     - W poniedziałek - odpowiedziała Didi.
     - Czyli dziś? - Dziewczyna szeroko otworzyła oczy.
     - Może nie dziś - wyjaśniła beztroskim tonem - ale chciałabym, żeby dziecko przyszło na świat w poniedziałek.
     - To pani szczęśliwy dzień?
     Didi skinęła głową twierdząco.
     - Chyba tak. Sama urodziłam się w poniedziałek, drugą córkę wydałam na świat także w poniedziałek, a poród był bardzo lekki. Znacznie lżejszy od pierwszego, który zaczął się w sobotę.
     - Może dlatego, że był drugi - zauważyła dziewczyna.
     - Najprawdopodobniej tak. Ale poniedziałek to i tak mój szczęśliwy dzień.
     - Oby tylko poród nie wypadł dzisiaj. Pokażę pani, co mogłoby się dla pani nadawać.
     Dziewczyna miała ładne, rude włosy. Didi zastanawiała się, czy to naturalny kolor. Sama szczyciła się tym, że nigdy nie farbowała swoich ciemnych włosów ani nie robiła pasemek. Nie musiała się też bardzo malować, choć kupowała dużo kosmetyków. Uważała, że dobrze się czuje we własnej skórze. Ekspedientka musiała dostrzec jej spojrzenie, bo z uśmiechem dotknęła fryzury i powiedziała:
     - Genialna farba. Podoba się pani?
     - Prześliczna. Wyglądają bardzo naturalnie - odparła Didi z uśmiechem, zadowolona.
     - Ma pani piękne włosy. Ale czy nie jest trudno sobie radzić z takimi długimi? Zwłaszcza w ten upał i na dodatek w ciąży?
     - Nie jest tak źle. - Didi odsunęła za ucho brązowy kosmyk. - Nie kręcą się, więc nie wymagają wielkich zachodów. I za nic nie mogę ich obciąć: mąż uwielbia długie włosy.
     Dziewczyna znalazła jedwabny szlafroczek w kolorze burgunda, do tego dobrała haleczkę, majtki i stanik. Didi świetnie wyglądała w tym komplecie, chociaż halka nieco się opinała na brzuchu. Pozostawało żywić nadzieję, że ten kiedyś wreszcie zniknie.
     - Wezmę to - oznajmiła, wychodząc z przymierzalni.
     Ze środka sklepu zlustrowała wzrokiem otoczenie. Serce zabiło jej szybciej, kiedy przez moment sądziła, że dostrzega plecy mężczyzny. Duże liście zasłaniały osobę siedzącą na ławce, więc trudno było stwierdzić, czy to na pewno on. Odwróciła się do kasy.
     - Coś pani mówiła? - spytała z roztargnieniem.
     - Wie już pani, co to będzie?
     Didi uśmiechnęła się lekko.
     - Liczymy na chłopca - zwierzyła się dziewczynie. - Ale nie wiemy.
     - Na dwoje babka wróżyła?
     - Mój mąż nie ma wątpliwości. Całymi tygodniami nosił swoje "szczęśliwe" czerwone skarpetki. Jego zdaniem prawdopodobieństwo wzrosło do siedemdziesięciu pięciu procent.
     - Czerwone skarpetki? - Ekspedientka popatrzyła na nią jak na wariatkę.
     - To nie mnie odbiło - tłumaczyła Didi. - Te same skarpetki wkłada, gdy grają Kowboje. Raz, gdy je miał na nogach, zdobyli puchar Super Bowl i od tamtej pory co niedzielę nosi czerwone skarpetki. Zdaje się, że od tamtego zwycięstwa również ani razu ich nie uprał.
     - Ojej! - westchnęła sprzedawczyni, podając jej rachunek do podpisania. - Mam nadzieję, że w niedziele nie siedzi pani przy mężu.
     - Jestem futbolową wdową - odparła Didi, choć wcale tak nie było.
     Zabrzmiało to po prostu dowcipnie, ale i tak żałowała, że to powiedziała. Przepadała za futbolem i starali się wspólnie oglądać mecze. Za to mówiąc o czerwonych skarpetkach, nie kłamała. Rich wierzył w nie, nawet kiedy Kowboje przegrali.
     - Pomyśl, jak by dostali w skórę, gdybym ich nie miał na nogach - argumentował, gdy Didi podawała w wątpliwość czarodziejską moc skarpetkowego talizmanu.
     Na to już nie znalazła odpowiedzi.
     - Powodzenia. - Dziewczyna potrząsnęła rudą grzywą. - Życzę pani chłopca i lekkiego porodu.
     - Dziękuję. - Didi się uśmiechnęła. - Miłego dnia.
     - I niech pani siedzi w domu! - zawołała za nią ekspedientka. - Ten upał jest zabójczy!
     - Spokojna głowa.
     Wyszła ze sklepu i spojrzała na zegarek. Za pięć pierwsza. Czas na spotkanie z Richem. Przy odrobinie szczęścia spóźni się jedynie dziesięć minut, ale pewnie urośnie to do kwadransa. Wzrokiem przeczesała sklepy. Zaledwie garstka klientów. Wielkie nieba, czy wszystkie kobiety zachowują się tak paranoicznie przed rozwiązaniem? - zastanawiała się Didi. Niech no tylko opowie o tym Richowi!
     Obładowana zakupami wróciła do Dillarda, ruszyła w lewo, mijając Freshens, potem skręciła w prawo i wyszła na zewnątrz. Na dworze panował potworny upał, słońce paliło niemiłosiernie. Po kilkunastu krokach Didi zaczęło kręcić się w głowie. Modliła się, by dotrzeć do samochodu i nie zemdleć.
     Postawiła zakupy na chodniku i rozejrzała się po parkingu, zastanawiając się, gdzie stoi jej wóz. Wolno wyjęła z dużej torby mniejsze opakowanie z preclem i skubnęła kawałek ciastka. Przeżuwała je wolno. Zerknęła na godzinę: już dziesięć po pierwszej. Postanowiła wziąć się w garść, chwyciła trzy reklamówki w jedną rękę, trzy w drugą i z torbą przewieszoną przez ramię ruszyła chwiejnym krokiem. Czy naprawdę musiała kupować te drewniane klocki? Zmagała się z pakunkami, co chwilę je odstawiała i ocierała pot z czoła, żałując, że nie spięła włosów.
     Przeszła parę kroków, ale nigdzie nie dostrzegła swego minivana. Postawiła reklamówki na ziemi, głośno wciągnęła powietrze, licząc, że dzięki temu lepiej się poczuje, i zaczęła przegrzebywać torbę. Znalazła kluczyki i nacisnęła guzik alarmu, żeby auto "dało głos". Tymczasem zamiast wycia alarmu usłyszała dźwięk zwalniającej się blokady drzwi. Spojrzała w prawo i zobaczyła swój biały samochód. Nacisnęła nie ten guzik. Dzięki Bogu!
     Uszczęśliwiona Didi wrzuciła kluczyki do torebki i schyliła się po rzeczy.
     Wtedy za plecami usłyszała głos:
     - Nie powinna pani dźwigać tych ciężkich toreb. Może pani zaszkodzić dziecku.

12.58

     Richard Wood ustawił swojego pontiaca bonneville na parkingu przy restauracji Laredo Grill i rozejrzał się za minivanem Didi. Nie było go. Zerknął na zegarek: okazało się, że dochodzi pierwsza i przyjechał przed czasem. Został w samochodzie, słuchając płyty Bad Company. Didi powtarzała, że dla Richa czas zatrzymał się w latach siedemdziesiątych, ale jej mąż uważał to za komplement.
     Samochodowy zegarek wskazywał siedemnaście po pierwszej, kiedy Rich postanowił rozejrzeć się za żoną w restauracji. Może zaparkowała gdzie indziej. Zaczął się śpieszyć. Dlaczego zapomniał, że Didi czasem zostawia wóz na pobliskim parkingu przy Olive Garden, leżącym bliżej wjazdu na autostradę, którą wracają do domu?

13.20

     Didi chciała coś powiedzieć, ale nie mogła wydobyć z siebie głosu. Serce dudniło jej w piersi. Nie musiała się odwracać. Poznała ów głos: to mężczyzna w wiatrówce. Poczuła mdłości.
     - Słyszała mnie pani? - odezwał się ponownie. - Nie powinna pani dźwigać takich ciężkich toreb. To może zaszkodzić dziecku.
     Didi się odwróciła.
     Stała twarzą w twarz z mężczyzną, który teraz trzymał ręce w kieszeni. Temperatura przekraczała czterdzieści stopni, a ten chodził w kurtce. W chłodnym wnętrzu sklepu nie zauważało się, jak bardzo jest ona nie na miejscu, ale na rozpalonym od słońca parkingu - natychmiast.
     Patrzyła mu prosto w oczy, nie odwracając wzroku. Zadarty nos sprawiał, że mężczyzna wyglądał na rozdrażnionego, jakby za długo czekał na autobus. Podniesione kąciki ust udawały uśmiech, choć bardziej przypominało to grymas, jak gdyby zmuszał napięte wargi do zbliżenia się ku oczom, których nie ożywiały iskierki rozbawienia. Były niebieskie, bardzo zimne i brakowało w nich czegoś ważnego. Wyraz oczu - podobnie jak wiatrówka zarzucona na białą koszulę - nie pasował do parkingu przed centrum handlowym w upalny letni dzień.
     Didi ściskała torby, mężczyzna przesuwał spojrzenie po każdej z nich. Próbowała się skupić, ale zamiast jego twarzy widziała jedynie ciemne punkciki.
     Czekaj, poczekaj, powtarzała w duchu, zmuszając się do koncentracji. Myśl! Może nie jest tak źle. Może faktycznie chodzi mu tylko o te ciężkie torby. Pamiętasz? To samo powiedział w środku.
     Ale teraz w jego głosie pojawiła się sroga nuta, jakby ją osądzał. Didi aż nadto dobrze znała ten potępiający ton. Kiedy odwiedzała ich teściowa - niech Bóg ma ją w swej opiece - spoglądała na synową i mówiła:
     - Za mało jesz, Didi.
     Identyczny ton - ale Barbara była matką jej męża, podczas gdy tego mężczyzny Didi zupełnie nie znała i wyszedł za nią ze sklepu.
     Momencik. Kto powiedział, że za nią? Może wcale za nią nie szedł. Może po prostu zaparkował w pobliżu samochód i właśnie wracał do domu?
     Milczała zbyt długo. Próbowała przełknąć ślinę, ale zaschło jej w gardle, a serce jej biło za szybko.
     - Nie musi mi pan pomagać. Zaraz wsiądę... - urwała, żałując, że w ogóle zaczęła to mówić.
     Ugryź się w język, kretynko! Po co ma wiedzieć, że stoją przy jej wozie?
     - Bardzo chętnie pomogę pani wsiąść do mojego samochodu - oświadczył mężczyzna.
     Zabrakło jej tchu. Otworzyła usta, by złapać powietrze.
     - Ale ja nie chcę - dobyła wreszcie głosu. - Umówiłam się z mężem na lunch.
     Kolana się pod nią ugięły; oparła się o samochód.
     Mężczyzna rozciągnął usta w uśmiechu, odsłaniając zęby.
     - Zdaje się, że dziś zje lunch samotnie.
     Didi w panice rozglądała się za jakąś matką z dzieckiem czy starszym małżeństwem albo mężczyzną, kupującym prezent dla żo-ny. Dlaczego ilekroć musi poprawić bieliznę albo podrapać się po udzie, po parkingu kręcą się tłumy kupujących, a teraz, gdy rozpaczliwie potrzebuje obecności jakiegoś człowieka, nikogo nie ma? Dlaczego?
     Pech.
     Nie. To karma, pomyślała, przypominając sobie wczorajszą kłótnię z Richem. Oto wytłumaczenie.
     Czy to moja karma? - zastanawiała się gorączkowo. Ten młody facet, który mi grozi i straszy mnie dziwnym zachowaniem i spojrzeniem?
     Chciała się odezwać, ale nie dopuścił jej do głosu.
     - Ciii - powiedział. - Niech się pani nie przejmuje. Pojedziemy na małą wycieczkę.
     Potrząsnęła głową.
     - Nie mogę.
     - Owszem, może pani. Proszę. Muszę nalegać - dodał.
     Stał bardzo blisko, między samochodami, naruszając strefę prywatności Didi. Kolana nadal jej się trzęsły. Rozglądała się dokoła.
     Błagam, niech ktoś tędy przejdzie, wysiądzie z samochodu, wszystko jedno - byle tylko nas zauważył. Błagam!